The annihilation of caste

Yasser Latif Hamdani schreef rond 11 maart een artikel onder de titel “Ambedkar, Jinnah and Muslim nationalism”. Het verscheen in de Kashmir Times (http://www.kashmirtimes.com/newsdet.aspx?q=29836) van genoemde datum. De heer Hamdani kwam tot zijn artikel omdat Arundhati Roy een nieuwe gedrukte uitgave op de markt heeft gebracht van Ambedkar’s klassiek geworden tekst Annihilation of Caste (http://www.ambedkar.org/ambcd/02.Annihilation%20of%20Caste.htm), zoals u ziet ook online te lezen.
De heer Hamdani wijst met name op De heer Roy’s introductie bij deze nieuwe uitgave, waarin hij meer licht werpt op de wat verwrongen relatie tussen Dr B R Ambedkar (http://www.buddha-dharma.eu/alledaags-boeddhisme.html#item1) en Mohandas Karamchand Gandhi. De heer Roy wijst er op dat Ambedkar “zelfs geen bijrol kreeg in de “Oscar-winnende film Gandhi”, en hij betreurt dat als een majeure vergissing.

ambedkar

Dat Ambedkar niet in die film voorkomt is ook niet zo’n wonder. Hoewel Gandhi nooit over zijn geloofsovertuiging sprak of schreef was hij een door-en-door Hindu, en iedereen wist het. Waar Ambedkar frank en vrij over zijn bekering (als dat woord toepasbaar is) tot het boeddhisme sprak en schreef, en het boeddhisme terecht als een kritiek op het hinduïsme — in Boeddha’s tijd nog brahmanisme — positioneerde, heeft India hem welzeker geëerd; met een standbeeld in Het Hoger- of Lagerhuis, met een postzegel, en met herdenkingen. Maar diegenen die de script-schrijvers van “Gandhi” adviseerden zijn niettemin niet op de gedachte gekomen om, ook al was het maar voor een paar seconden, Ambedkar door beeld te laten wandelen. Hij was de ander. Men wist er geen weg mee.

De islam wijst, althans formeel, eveneens het kastesysteem af. Yasser Latif Hamdani wijst er op dat Pakistan, dat in meerderheid moslim is, na de scheiding met India wel kennis had kunnen maken met Ambedkar’s Annihilation of Caste, ware het niet dat Pakistaanse historici het sinds 1944 terzijde hebben gelaten. Hamdani meldt dat het notabene Gandhi is geweest die Jinnah, de stichter van Pakistan, wees op het bestaan van Ambedkar’s werk.
In de derde alinea van de heer Hamdani’s artikel staat een pregnant citaat uit Ambedkar’s stuk, een passage die begint met: “En zo is het dat dingen die scheiden veel vitaler zijn dan dingen die binden. …”
Niettemin, zo zegt de heer Hamdani, moet daaruit niet geconcludeerd worden dat Ambedkar voor de opdeling tussen India en Pakistan zou zijn geweest.

Niet al het “boeddhisme” dat de dalit vandaag onderwezen wordt is boeddhisme. De felle afwijzing van het hinduïsme — ik zal nooit meer een hindutempel betreden — heeft in de canon van het boeddhisme geen of weinig grond, hoewel tegen de achtergrond van het leven dat de doorsnee dalit te leven heeft zo’n verzuchting wel te begrijpen valt.

Ambedkar’s stuk heeft het motto “Know Truth as Truth and Untruth as Untruth “, en hij stelt het voor als een uitspraak van boeddha (met een kleine b!)
Nu is “truth”, waarheid, een vertaling van het Sanskriet satya en het Pali sacca. Het dringt zowel in het hinduïsme als in het boeddhisme door tot hele diepe gronden, en zou niet gebruikt moeten worden in die instanties waarin we het over relatieve waarheden hebben, ook al is de relatieve waarheid dat alle mensen gelijk geboren zijn in moreel-ethisch inzicht nog zo’n voortreffelijke.

De veda is de leer die aan de basis ligt van het hinduïsme, dus niet van het boeddhisme. Er zijn binnen de canon van het vroege boeddhisme verwijzingen naar de veda. Die verwijzingen zijn zonder uitzondering een afwijzing van het vedische, en/of een nieuwe inhoud geven aan oude vedische begrippen.

Volgens een bron die de veda vertegenwoordigt moeten we het Sanskriet satya of satyam vertalen met “het onveranderlijke, dat wat niet verwrongen (verbasterd) is, dat wat voorbij onderscheid tussen tijd, ruimte en persoon is, dat wat, in al zijn constantheid, het universum doordringt.”
Dat gaat inderdaad verder dan het “alle mensen zijn gelijk geboren”.

Het boeddhisme kent het woord “waarheid” vooral zoals het voorkomt in de eerste Leerrede van Boeddha, die door alle stromingen wordt aanvaard, wanneer hij het heeft over de Vier Edele Waarheden (http://www.buddha-dharma.eu/Pali-
soettas-Eerste-Leerrede.html).
Maar daar is ook de Sacca Sutta, de Leerrede over Waarheid uit het Kleine Voertuig, vandaag het theravada, waar hij “de verheven waarheden (brahma-sacca)” uiteenzet: “geen wezen mag schade worden toegebracht; alle prettige zintuiglijke ondervindingen zijn vergankelijk, (daardoor) onbevredigend (dukkha), en leeg van zelf (atta/atman).
Maar we vinden het woord sacca, nu vervoegd als saccañca in een tekst ook in de Samyutta Nikaya (PTS SN.XLIII.15)/Samyukta ágama waar boeddha spreekt over wat de bhikkhu, de monnik, te geven heeft (desissámi), te weten, (onderandere) de waarheid; hij dient voort te gaan onder het bannier van waarheid (saccagámin), en onder dat van andere te cultiveren kwaliteiten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s