Chen Cheng-hsiung

chen2

In het oktober-nummer van Taiwan Review werd heel wat aandacht besteed aan de schilder Chen Cheng-hsiung die in 1953 geboren werd en vorig jaar overleed. Het artikel werd geïllustreerd met een impressie van roze voorjaarsbloemen, een kleur die altijd de aandacht trekt, maar een thema dat niet bepaald past bij de maand oktober.

Chen Cheng-hsiung is een van die aziatische kunstenaars geweest die zich, sinds 1954, na het zien van een fotoboek, liet inspireren door de westerse kunst, en dan met name door de westerse abstractie. Hij studeerde en reisde in Europa en een van de kunstenaars die hij ontmoette was Karel Appel. Dat is niet zo heel bijzonder; Appel was een heel benaderbaar persoon, en mogelijk op zijn beurt benieuwd naar de achterliggende motieven in het traditionele aziatische werk.

Niettemin verliet Chen Cheng-hsiung de traditionele aziatische thematiek niet helemaal. Zo was hij erg geïnteresseerd in de volkskunst van de indigene Taiwanese volkeren, en in de “gewone” aziatische kunstuitingen, zoals getoond wordt in bovenstaande afbeelding waarop we het lopende kanji herkennen.
Hij moet bovendien “iets met boeddhisme” gedaan hebben, zoals dat heet. “Ieder schilderij van mij is gemaakt met de spontaniteit die wortelt in ononderbroken meditatie” is een van zijn uitspraken geweest. De uitspraak werd opgetekend door John T. Spike die een catalogus van Chen’s werk samenstelde.
Bij het woord meditatie hebben we het dan niet over wat in het westen bekend is geworden als meditatie: met gekruiste benen en gesloten ogen op een kussentje zitten, maar over wat we in het Sanskriet en Pali samadhi mogen noemen, een gebundelde staat van geest die doorloopt in het dagelijkse leven, die onherkenbaar is voor de buitenstaander, en onverklaarbaar door de meditator (meditator with a twist).

Een werk uit 1976 toont Chen’s “een lucht vol bloesems”. De uitdrukking “bloemen aan de lucht” is in het mahayana-boeddhisme heel beroemd geworden. Het staat voor de realisering dat niets dat waargenomen wordt een ultieme essentie heeft, dus vluchtig, zowat onbestaand is.
Maar verder gaan we geloof ik toch vergeefs zoeken naar rechtstreekse verwijzingen naar het boeddhisme in Chen Cheng-hsiung’s werk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s