Denkend aan Ollioules

Met hittegolven zoals deze vandaag denk ik onvermijdelijk terug aan “onze” mas in Ollioules: kleine ramen, luiken dicht, koele Provencaalse tomettes op de vloer, en koude soep. Daarna kwamen de regenvluchtelingen uit Groot-Brittanië. Het eerste wat sneuvelde waren de ramen van de verschillende opgekochte boerenbehuizingen; de zon moest binnen komen stromen. In heel Zuid-Europa kijkt de gezeten bevolking verbaasd toe naar deze exercitie in zelfkwelling, maar zegt niets: ze komen er wel achter.
raku
Vandaag noemt het ooit intieme jeux-de-boulesdorp zich stad, is het vervallen kasteel op de heuvel nog steeds niet gerestaureerd, ondanks de ijver van ooit duitse eigenaren, en gedijen de kunsten. Chantal Pean bakt zelfs raku — de wereld kent geen grenzen meer hoewel een groot deel van Europa, en zeker het zuiden van Frankrijk, nog even geholpen moet worden bij het openzetten van de luiken, al is maar het tijdens een regenachtige dag waarop het ietsje koeler is dan onder een ciel de plomb.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s