Chath Piersath

Van Chath Piersath, een van Cambodja’s schilders en dichters, wordt op dit moment, in augustus 2015, nieuw werk getoond in het Java Café in Phnom Penh. Laten we er maar even van uitgaan dat u noch ik op dit moment plannen heeft om daar naar toe af te reizen. We moeten het dus doen met wat er over de schilder en zijn werk bekend is.
Piersath

Een van de tentoongestelde doeken is een impressie van wat hij “Flame Tree” noemt, en wat elders meer bekend staat als “Flame of the Forest” (Butea monosperma), een pracht van een boom die je van verre toegloeit en die een symbool is van wat in Azië voorjaar wordt genoemd, vlak na de regentijd wanneer er weer als de wiedeweerga moet worden gezaaid en geplant.

Opvallender is misschien nog dat Piersath die in 1981 als vluchteling in de Verenigde Staten aankwam nooit in het Khmer heeft leren spreken en schrijven. Hij bracht zijn jeugd door in een vluchtelingenkamp aan de andere kant van de grens, en waar birmese monniken in Thailand nog naar de vluchtelingenkampen trokken om daar de kinderen tenminste de eigen taal te leren, lijkt dat aan de andere kant van Thailand, in het kamp van Chath Piersath, niet het geval te zijn geweest. En ook in Amerika, waar hij na aankomst werkte voor hulporganisaties die in Cambodja bezig zijn, werd klaarblijkelijk weinig waarde gehecht aan kennis van de taal en cultuur van het gebied waarop men zich richt. Dat lijkt vreemd, maar is veelzeggend voor de manier waarop men naar het gebied kijkt, bijna met een Pol Pot-achtig “weg met het oude, nu eens wat nieuws. Al die ouwe meuk heb je niet nodig om welvarend te worden”.

Hoe dan ook, Chath Piersath heeft zijn vlammenboom geschilderd over pogingen tot het kalligraferen van het Khmer-schrift heen. Voor zover ik het kan zien doet hij dat zoals ook wij de tekens van een vreemde taal proberen na te schrijven: je begint en eindigt met het verkeerde streepje of verkeerde krulletje, te kort, te lang, te hoog, te laag, en krijgt een resultaat dat niet of moeilijk leesbaar is.
Toch is deze schrijfoefening voor Piersath een manier om zijn “begraven kennis” zoals hij het noemt, weer boven te halen. En dat zou op zijn beurt weer kunnen zorgen voor andere en nieuwe themas in zijn werk als schrijver.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s