Adriaen Coorte – 2

Even verdergaand op het White Jade River-blog van 13 maart 2015. Er werd op 18 september gemeld dat het Kunsthaus Zürich de “de Knecht-collectie” met 17de-eeuwse vlaamse en hollandse schilders in lange-termijn-leen had ontvangen.
Vijftig stukken in totaal, met onderandere een asperge-stilleventje van Adriaen Coorte
(geb. ts 1659 en 1664, woonachtig te Ijzendijke, Middelburg, Vlissingen — een 17de eeuwse globetrotter, zeg maar) worden nu in ieder geval op het europese continent bewaard. Of ze ook nu en dan op zaal komen te hangen is uiteraard niet bekend. Het veertiende plaatje onder de doorklik zou ‘m moeten zijn.

Met “De stillevens van Adriaen Coorte” in de hand (Zwolle, misschien wel 2008), geen catalogue raisonné, dacht ik, op de koffietafel zien we toch wat ” ’t Arjoantje” zoals hij in zijn geboortedorp genoemd zal zijn geworden, nog het meest schilderde, niet de “frènz’n” (des fraises, aardbeien), maar de schoorsteenmantel in de keuken. Een dikke slab hardsteen die vandaag “stoer-industrieel” zou worden genoemd, en begeerd zou zijn door alle interieur-architecten.
Die stenen slab wordt een enkele keer omgeschilderd tot een dik houten hakblok, maar dat is niet zo overtuigend omdat zo’n blok in normale gevallen toch meer geblutst en gedeukt zal zijn dan de hardstenen “schouwe“. Het was ” ’t Arjoantje” duidelijk te doen om de schildertechniek, en niet om het weergeven van een realiteit die hij dagelijks om zich heen had.

Dat lijkt een banale opmerking, ware het niet dat we in de keuze van zijn achtergronden ook kunnen zien dat de schilder aan huis gebonden moet zijn geweest, gehandicapt op de een of andere manier. We zien de groente en het fruit dat het huis werd binnengebracht — de perziken, abrikozen, aardbeien, asperges, maar niet de tuin waaruit ze werden geoogst. We zien de schelpen die zeelieden vanuit verre landen meebrachten, maar we zien geen kustgezicht van Vlissingen of de kades van Middelburg.

Wat we wel zien — en dat is tegen de achtergrond van tenminste een biografie over Rembrandt waarin de schrijfster niet ophoudt over “bier-en-broodpap” — is dat Zuidwest Nederland de dag begon met (gepekelde) haring en een flink stuk brood. Als je ’t mij vraagt staat daarachter dan wel weer de glazen pot met “sleie” (gelei, jam). Want zoettekouwen zijn het nog steeds, daar.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s