Traumhotel

De in 2004 gestartte tv-serie Das Traumhotel volgt in de 2009/10-episode op Sri Lanka het door Jean-Baptiste Poquelin en tijdgenoten geïntroduceerde blijspelgenre: de echtelijke perikelen van een stel hooggeplaatsten – die opgelost worden, het water dat een tijdlang te diep is voor de prins en de prinses die zielsveel van elkaar houden, het dienstmeisje en haar vrijer, en de wijsgeer die goede raad geeft en de scenes aan elkaar praat. Molièresquer kun je het niet krijgen.
Bij het uitkomen van de IMDb-film die door de ARD werd uitgezonden, kwam er van de zijde van Sri Lanka veel lof: prachtige beelden over een prachtig land, en emmers vol kritiek over de manier waarop de meerderheidscultuur werd getoond, en de minderheidsculturen niet aan bod kwamen.

Nu de zomervakanties en de herhalingen van tv-programmas voor de deur staan, stootte de ARD op 15 mei die herhalingendeur maar vast open met een reprise van de Sri Lanka-episode, schliesslich vierden de boeddhisten juist op die dag Vésak, de super-upósatha van het jaar; ze zouden het vast op prijs stellen.

traumhotel

De uitzending aanziend kwamen we toch in de eerste plaats oog in oog te staan met een nostalgisch-romantisch post-koloniaal verlangen naar tijden die juist Duitsland niet had meegemaakt; het is amper een koloniale macht geweest. We zagen in deze Traumhotel-episode een duitse hotel-eigenaar (de bovengenoemde wijsgeer), een duitse theeplantage/theefabriek-eigenaar, maar met leukere arbeidsvoorwaarden (en toch een goedkoop bakkie troost), een duitse eigenaar van het olifantenweeshuis, een duitse eigenaar/mahout van de grootste en meest geliefde parade-olifant op het eiland (die helaas overleden is). Es hätte so schön sein können.

Een groot deel van de uitzending was gewijd aan de meederheidsbevolkingsgroep de boeddhisten, en meer bepaald over dat toch intrigerende monnikenleven. En daar ging het mis, en zagen we hoe de doorsnee vakantieganger niet oplet wanneer hij naar “die culturen” kijkt, en voor het maken van een film ook nooit eens om raad vraagt, want dat druist in tegen het eergevoel van een dominante civilisatie, we weten immers alles al, en beter. Dus werden upósatha-vierder (zie boven) de verkeerde kant om de stoepa heen gejaagd — linksom, er werd een vuurritueel opgevoerd dat niet-boeddhistisch is, een stoet klom met flambouwen naar de top van Sigiriya — waarom flambouwen?, een semi-religieus perahéra (olifantenfestival) ter gelegenheid van een huwelijk, een monnik moest iets zeggen over god en boeddha, het equivalent van de bisschop werd tijdens het equivalent van een hoogmis op de schouder getikt: — “even tussendoor, weet u ook waar x-je is gebleven?” Alle lovende kritiek meldde alle namen van de grote en kleine rollen, behalve die van de acteurs die de monnikenrollen vervulden. Ook dat is veelzeggend.

In 2010 kregen de acteurs (deels tamils) die het monnikenwerk moesten opknappen op hun appel, zoals onze zuiderburen dat zeggen: hoe hadden ze dit kunnen laten gebeuren! Ze wisten het niet, zeiden ze. Dat zegt wat! Inmiddels staan de Traumhotel-afleveringen op schijf, opdat de aanstaande vakantieganger zich enigszins kan inleven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s