Grote gebouwen en zwarte inkt

 

nobel centreHet nieuw te bouwen “Nobel Center” in Stockholm, het ‚Nobelhuset‘, zegt Zweden’s koning, wordt eigenlijk veel te duur, veel te groot, en veel te opzichtig met zijn met koperplaten buitenkant. Het gebouw is ontworpen door David Chipperfield Architects.
Of de koning gelijk gaat krijgen of niet, je zou toch kunnen denken dat het gebruik van zo’n enorme hoeveelheid koper, waarvoor hectare na hectare grond wordt ‘verzet’, zoals dat heet, geen bijdrage levert aan een zuinig omgaan met wat de aarde oplevert.

moca

Ander opvallend nieuws vandaag ging over een nieuw museum in Noordwest China waar in de zeer nabije toekomst kunst-biënales van start gaan, in het Museum of Contemporary Art Yinchuan (Moca Yinchuan). Het gebouw is neergezet, en nog steeds in eigendom bij de bouwondernemer Ningxia Minsheng Group. Met andere woorden, ook in China zien ‘ontwikkelaars’ brood in het runnen van prestigieuze gebouwen met culturele bestemming, en net als in Amerika waar een nieuw museum aan de buitenkant de plooien laat zien die typerend waren (en zijn) voor het werk van Christo, heeft het Moca een geplooide buitenkant. Je ontkomt er ook niet aan de golvende bewegingen van het gebouw te vergelijken met de architectuur van Zaha Hadid.
Curator Bose Krishnamachari liet op 2 juni weten dat tijdens de eerste biënale ook werk van Ai Weiwei en Anish Kapoor te zien zal zijn. Dat is opvallend wanneer we bedenken dat de communicatie tussen Ai en de chinese overheid bepaald stroef verloopt.

Tot 26 juli is in een galerie die zichzelf zo beroemd acht dat er niet bij verteld hoeft te worden in welke stad ze gevestigd is, The Mayor Gallery, een tentoonstelling te zien van zwart-witten van Li Huasheng onder de titel “The Meditationroom”.
“Met ronkende bewoordingen”, zo moet de aankondiging en aanbeveling van de tentoonstelling toch beoordeeld worden: “original, vibrant, colourful” (alleen deze keer even niet), “dramatische verandering in zijn leven” (vanwege bezoeken aan Tibet en de aanblik van de Jokhang-gompa in Lhasa), “radikale levenstransformatie”, en ga zo maar door.
li huasheng
Wat hier wordt getoond is nog een van de lichtste stukken van een kunstenaar die de zwarte inkt bepaald niet schuwt. Waarom aan die tentoonstelling het woord meditatie gehecht moet worden, wordt niet helemaal duidelijk, tenzij je bedenkt dat je overal op kan mediteren, op een spercieboontje en op de mistvlagen buiten. Maar allá, Li Huasheng laat in dit stuk zien hoe hij toch uit een kaligrafie-cultuur komt, hoewel andere stukken ook gewoon vergeleken kunnen worden met een grijs-witte theedoek en een stuk linnen.
Dat hij wel degelijk ook een beetje kleur aan zijn werk kan toevoegen toont onderandere Sketch on a Summer Day uit 1981 en nog een serie uit de tachtiger jaren die sterk traditioneel geïnspireerd zijn. Je zou kunnen veronderstellen dat Li Huasheng met zijn latere gitzwarte inkten op zoek is naar een uitweg uit die traditie zonder de oude technieken te verlaten. Ik denk niet dat hij al op zijn bestemming is aangekomen.

Advertenties

Een gedachte over “Grote gebouwen en zwarte inkt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s