Banksy en Palestina

Op 3 maart 2017 lieten zowel Emma Graham-Harrison van The Guardian als de britse tv zien hoe Banksy een “Bethlehem Barrier Wall Hotel” had ingericht, met een sterke verwijzing naar het Palestina- Israëlprobleem.
En opnieuw werd de vraag gesteld wie Banksy is. Is het een man, is het een vrouw, is het — ook gezien een groot project als dit “hotel” — een collectief?
Het zou kunnen dat Banksy deze keer wat dat betreft door de mand zal gaan vallen: iemand, of een groepje, moet toch naar de winkels in of rond Bethlehem zijn gegaan om daar meubelen, gordijnen, bedden en what have you in te slaan voor dit protesterende kunstproject. Mochten die winkeliers achteraf hun waar in dit “hotel” zien staan, dan zullen ze zich wellicht ook de koper(s) herinneren en gaan vertellen hoe hij / zij/ zij (meerv.) er uit zag of er uit zagen.

banksy-palestine-wall

Met projecten als deze heeft Banksy zijn manier van werken uitgebreid van haastig uitgevoerde heel of half- of niet-illegale muurstencils op gebouwen tot ware “installaties” in de kunstzinnige betekenis van het woord. Hij (laten we voorlopig het ‘mannelijk, enkelvoud’ gebruiken) is in ieder geval “politieker” gaan werken. Zagen we tot voor kort nog voornamelijk werk dat pacifistisch geïnspireerd was, en dat verder geen specifiek standpunt innam (bv. die relschopper die met een bos bloemen smijt en tanks die voor vrolijker doeleinden zijn ingezet dan waarvoor ze bedoeld zijn), met bijvoorbeeld de naar klassiek model gegoten gipsen buste in zijn “hotel”, die een doek voor de mond gebonden heeft gekregen en omringd is door wolken die (gif-)gas moeten voorstellen, is het werk hier en daar harder en pertinenter geworden. Zijn verrekijker voor de muur (zie boven) is een “echte” situatie, maar hij had het zo op een muur in Londen kunnen stencillen/schilderen, hoewel er dan wel iets bij had gemoeten in de trant van “dit is Bethlehem”. Toch schuilt er nog steeds vrolijkheid achter het geweld wanneer hij daarop wijst. Zie daarvoor de muurschildering achter een hotelbed waarop een palestijnse strijder en een (israëlische) soldaat te zien zijn die een kussengevecht houden zoals broertjes dat voor het slapen gaan kunnen doen.

Jeroen Krabbé heeft misschien gelijk wanneer hij zegt dat Pablo Picasso de belangrijkste kunstenaar van in ieder geval de 20ste eeuw is geweest, zeker gezien zijn Guernica, maar misschien kunnen we nu alvast stellen dat Banksy het stokje van hem over aan het nemen is, in een totaal ander genre, maar dit is dan ook een andere eeuw. We zijn nog maar in de eerste helft van de 21ste eeuw, er kan nog van alles gebeuren, maar voorlopig zie ik geen kunstenaar (of kunstenares, of collectief) dat zo’n invloed op het publiek heeft dan Banksy, wellicht met uitzondering van de opblaashond van Jeff Koons — maar dat is ook maar één werk, en geen heel of zelfs maar half oeuvre.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s