Mooiste boek

De “Stiftung Buchkunst” uit Leipzig heeft de prijs “het mooiste boek van de wereld” toegekend aan de makers van “Order: Fangyuan Story“, een productie van de Guangxi Art publishing company in China. Het werd geschreven door Lu Zhonghua en geïllustreerd door Li Jin, beiden afgestudeerd aan de Xi’an Academy of Fine Arts, maar vraag niet waarover het verhaal gaat, dat werd nergens bekend gemaakt. De enige bron die het woord fangyuan geeft — even afgezien van de naam van een dorp in Taiwan — herhaalt een confucianistisch gezegde: Bù yi guiju, bù lóng, bù chéng f̄angyuán: zonder passer en haak [kun je] geen [vierkanten en] cirkels trekken, ofwel: volg de regels, gebruik de goede methode. Maar of dat het onderwerp van het boek is, is eenvoudigweg gissen.

chinese book

De bovenste foto toont het boek dat op de traditionele manier gebonden is, overigens wel met heel erg brede kantlijn. De bindmethode lijkt op de traditionele Stab stitching, maar het heeft meer dan drie punten waar de bladen bijeen worden gehouden, en ook lijkt de draad niet over de rug van het kaft te lopen.

Een ander boek, kennelijk van dezelfde uitgever, “Insatiable Desire to Learn”, kreeg de derde prijs. Het zou best geïnspireerd kunnen zijn door het confucianistische “ik had [altijd al] een onbedaarlijke drang om te [willen] leren (, en een onuitblusbare wens tot onderwijzen)”, een citaat uit de Analecten (7.2), maar niets is zeker. Quizlet geeft zelfs schrijf- en uitspraakvoorbeelden van het deel voor de komma van deze beroemde Analecten-uitspraak : xúe ěr bú yàn.

chin book derde

Op de opengeslagen pagina zien we half-half de afbeelding van een of andere wijsgeer uit de oudheid.
Dit boek lijkt volgens de vlinder-methode (húdié zhuang) te zijn gebonden, vergelijkbaar met de traditionele europese bindmethode waarbij de draad door gaatjes in de vouw van het blad wordt gehaald.
De hier gegeven doorklik naar een pagina van het International Dunhuang-project in Londen toont een paar verschillende oostaziatische boekbindmethoden uit de tijd van voor het machinaal binden.

Advertenties

Confucianistische academie

131215

Onder een van de pilaren die de fundering vormen van een “sowon” (seowon) — zoals ik het heb vernomen een confucianistische academie in Zuid-Korea, en minder een “memorial hall voor Confucius” zoals de Donga Ilbo van 18 november dat stelde — werden ooit ceremoniële voorwerpen in de grond gestopt. In 1573 werd op de grondvesten van de Jong-goek-sa (Yeongguk-sa), een boeddhistische tempel in Seoul, deze sowon gebouwd. Onder de begraven voorwerpen uit de afgebroken tempel bevond zich een (hand-)bel van verguld brons. Een en ander werd drie jaar geleden opgegraven.
De afbraak van de tempel en de bouw van de sowon gedurende dit Djozón-tijdperk (Jeoson) werd en wordt gezien als een anti-boeddhistische actie.
Nu willen de confucianisten de niet meer in zo goede staat verkerende Dobong Sowon opnieuw opbouwen, zonder overigens overleg te plegen met de stedelijke overheid. Na protest door de Jogye Orde, die gekant is tegen die heropbouw op in feite een boeddhistische site uit de Goryeo-dynastie (gorjoo), heeft de stedelijke overheid gesteld dat zij geconsulteerd dient te worden, en dat het protest van de boeddhisten niet zomaar terzijde geschoven kan worden.

Bij mijn bezoek in de late 90-er jaren was er al sprake van restauratie. Het was tijdens dit bezoek dat een meereizende koreaanse architect de pest in kreeg toen ik hem er op wees dat ook de traditionele zeeuwse schuren, en gebouwen elders op de wereld, gebouwd werden zonder gebruikmaking van spijkers of schroeven. Een dag later was hij bijgedraaid, en zwaaide lof toe aan de bouwende mensheid over de hele wereld die toch maar mooi overal op dezelfde geniale bouw-methoden was gekomen. We waren een naar hart en ziel.

SANJIAO

Tijdens een veiling in Oakland, Californië werd een werk in de geest van de chinese schilder Fu Baoshi (1904-1965) voor een dikke negen duizend van de hand gedaan. Dat meldde Art Daily rond 25 juli 2014.

threereligions

De “leerling-van” kan zich voor zijn thema gebaseerd hebben op een van de oude afbeeldingen van een san-jiao (drie ‘religies’) schildering waarvan er een hele serie is, zoals de bovenste afbeelding hier.

Dat mag de chinese mens graag zien, dat de drie traditionele levensovertuigingen harmonieus samengaan in een gezamenlijk streven naar algemeen welbevinden. Dat welbevinden is een voorwaarde voor het bereiken van de verschillende doelen van de san-jiao. Want wie ligt te spartelen van ellende bereikt geen verheven doel. Of anders gezegd, martelaarschap, of lijden als bewijs van goddelijke interventie is de oude levensovertuigingen van Azië volkomen vreemd.

clars-1

Het werk dat in Oakland werd geveild toont overigens het soort wensdenken dat we ook in de manga- en anime-kunstenaars van Japan aantreffen. Worden in de manga- en anime-voorstellingen de de mensheid reddende bodhisattvas meestal, maar niet altijd, afgebeeld met een volle bos prachtig gestyled haar en te gekke outfit (ga in vredesnaam niet in het verhaaltje geloven), hier zien we de drie vertegenwoordigers — van links naar rechts: een confucianist, een boeddhist en een daoïst — een spelletje go, of weet ik wat spelen. Dat zou leuk zijn, moet de à la manière de Fu Baoshi gedacht hebben, daar kan ik me mee identificeren. Zoiets.

Overigens werd de ‘Oakland-afbeelding’ ge-upload vlak voor het weekend waarin vanuit Europese, Grieks-georiënteerde hoek maar weer eens een pedant “Vergeet niet, wij zijn de bakermat van de beschaving” werd uitgestoten. Dit naar aanleiding van een komende openluchtvoorstelling getiteld “O die zee” (Odyssee).

Het ging 70-er jaren lichtjes de goede kant op met cultuur-relativisme, maar we zijn weer helemaal terug bij af. Onder veronderstelde druk van oudere en even rijke culturen om het continent heen (wel verwoest en overwonnen, maar niet helemaal, en weer helemaal overeind) lijkt “Europa” zich opnieuw als een bal samen te bundelen, impermeabel voor het andere, tenzij voor een set chopsticks naast de vorken in de keukenla.

Het gaat waarschijnlijk toch weer lang duren voordat “Vergeet niet, wij zijn de bakermat van de beschaving” zal zijn bijgesteld naar een “Vergeet niet, wij zijn een bakermat van een beschaving” — als het er ooit van komt, en ondergetekende is pessimistisch.